Herinner u de Melische Dialoog

Dit is de door WordPress geleverde vertaling van het Engelse origineel (dezelfde translationKey); niet apart geverifieerd tegen de kennislaag van deze repository.

In 416 v.Chr., tijdens de Peloponnesische Oorlog, eiste Athene dat het kleine eiland Melos zich aan haar macht zou onderwerpen. De Meliërs deden een beroep op rechtvaardigheid, neutraliteit, internationale gebruiken, de goden en de hoop dat Sparta hen te hulp zou schieten.

De Atheners antwoordden met een van de meest brute uitspraken in de geschiedenis van het politieke denken:

“De sterken doen wat zij kunnen en de zwakken ondergaan wat zij moeten.”

Melos weigerde zich over te geven. Athene veroverde het eiland, doodde de volwassen mannen en maakte de vrouwen en kinderen tot slaaf.

De les is niet dat Athene gelijk had.

De les is dat het hebben van gelijk Melos niet heeft gered.

Dat onderscheid is nu weer van belang.

Decennialang hielden Europeanen zichzelf voor dat internationaal recht, verdragen, economische onderlinge afhankelijkheid en veiligheidstoezeggingen de machtspolitiek geleidelijk hadden vervangen. Dat is niet het geval. Internationaal recht blijft waardevol. Allianties doen ertoe. Diplomatie doet ertoe. Instituten doen ertoe. Maar geen daarvan neemt het fundamentele probleem weg dat in Melos aan het licht kwam: wat gebeurt er als een sterkere macht besluit de regels te breken?

Het antwoord hangt uiteindelijk af van de vraag of iemand die macht kan stoppen.

Oekraïne had een einde moeten maken aan onze illusies.

In 1994 stemde Oekraïne ermee in afstand te doen van het kernwapenarsenaal dat het had geërfd na de ineenstorting van de Sovjet-Unie. In het Memorandum van Boedapest bevestigden Rusland, de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk hun toezeggingen met betrekking tot de soevereiniteit, onafhankelijkheid en bestaande grenzen van Oekraïne.

Twintig jaar later viel Rusland Oekraïne binnen en annexeerde het de Krim. In 2022 lanceerde het een grootschalige invasie.

De toezeggingen waren er.

De tanks staken desondanks de grens over.

Dit betekent niet dat elk land kernwapens nodig heeft. Het betekent ook niet dat internationaal recht betekenisloos is. Het betekent iets dat ongemakkelijker is: een veiligheidsgarantie is uiteindelijk zoveel waard als de macht en de politieke wil die beschikbaar zijn om deze af te dwingen.

Europa zou dit bijzonder goed moeten begrijpen. Rusland gebruikt nucleaire afschrikking niet louter om Russisch grondgebied te beschermen, maar om te beperken wat andere landen durven te doen als reactie op Russische agressie. Elke keer dat Europeanen zich afvragen: “Wat als Rusland escaleert?”, sorteren Russische kernwapens al politiek effect zonder dat ze zijn afgevuurd.

Europa beschikt over enorme economische, technologische en militaire macht. Frankrijk bezit een onafhankelijk nucleair afschrikkingsmiddel. Groot-Brittannië bezit er nog een. De Europese Unie als geheel overschaduwt Rusland in economisch opzicht ruimschoots.

Ons probleem is daarom niet simpelweg zwakte.

Het is onze aanhoudende onwil om macht te begrijpen zoals onze tegenstanders die begrijpen.

Rechtvaardigheid zonder macht kan worden geschonden. Verdragen zonder handhaving kunnen worden verbroken. Garanties zonder geloofwaardige consequenties kunnen verworden tot vodjes papier.

Niets hiervan maakt macht rechtvaardig.

Het maakt macht noodzakelijk voor het voortbestaan van rechtvaardigheid.

Herinner u de Melische Dialoog.