Europa moet accepteren dat we in een nieuwe Koude Oorlog leven
Europa moet de zelfgenoegzaamheid van na de Koude Oorlog laten varen en de strategische mentaliteit herwinnen die nodig is om de vrijheid te verdedigen in een nieuwe langdurige confrontatie.
Dit is de door WordPress geleverde vertaling van het Engelse origineel (dezelfde translationKey); niet apart geverifieerd tegen de kennislaag van deze repository.
Gedurende drie decennia na de ineenstorting van de Sovjet-Unie gedroeg Europa zich alsof de geschiedenis ten einde was gekomen.
De ideologische confrontatie was voorbij. Rusland was niet langer een existentiële vijand. Economische onderlinge afhankelijkheid zou politieke conflicten matigen. Handel zou leiden tot samenwerking. Energieafhankelijkheid zou wederzijdse belangen creëren. De militaire macht kon worden ingeperkt omdat de Verenigde Staten de ultieme garant zouden blijven voor de Europese veiligheid.
Die illusie is nu ingestort.
Europa moet accepteren dat we in een nieuwe Koude Oorlog leven.
Geen exacte herhaling van de confrontatie tussen 1945 en 1991, maar een nieuw strategisch conflict op de lange termijn waarbij militaire macht, cyberoorlogsvoering, espionage, politieke inmenging, desinformatie, economische dwang, technologische concurrentie en de strijd om de toekomst van Europa centraal staan.
Ruslands grootschalige invasie van Oekraïne heeft deze confrontatie niet gecreëerd. Het heeft haar onmogelijk gemaakt om nog langer te negeren.
Europa verwarde Amerikaanse bescherming met permanente vrede
Tijdens de oorspronkelijke Koude Oorlog handhaafden de Verenigde Staten de militaire macht, allianties en strategische geloofwaardigheid die nodig waren om de expansie van de Sovjet-Unie af te schrikken. West-Europa profiteerde van die bescherming terwijl het geleidelijk een comfortabeler en minder gevaarlijk politiek en economisch model ontwikkelde.
Na 1991 werd deze afhankelijkheid nog sterker.
Europese staten bouwden hun militaire capaciteiten af, verwaarloosden munitievoorraden, lieten de defensie-industrie krimpen en werden steeds afhankelijker van buitenlandse energie en technologie. Veel regeringen gingen ervan uit dat een grote oorlog op het Europese continent geen realistische mogelijkheid meer was.
Tegelijkertijd ontwikkelde Europa een politieke en economische strategie gebaseerd op de overtuiging dat Rusland via handel, dialoog en wederzijdse afhankelijkheid geïntegreerd kon worden in een coöperatieve Europese orde.
Europa kocht Russisch gas. Het financierde de Russische staatsinkomsten. Het verwelkomde Russisch kapitaal. Het bouwde politieke en economische relaties op met Moskou, terwijl waarschuwingen van Centraal- en Oost-Europese landen werden afgedaan als overdreven of ingegeven door historisch trauma.
Deze regeling werd mogelijk gemaakt door een onderliggende aanname: als Rusland ooit echt gevaarlijk zou worden, zouden de Verenigde Staten Europa beschermen.
Europa kon het zich daarom veroorloven om naïef te zijn.
Het kon kritiek leveren op de Amerikaanse macht terwijl het op diezelfde macht vertrouwde. Het kon eisen dat Washington de Europese voorkeuren respecteerde, terwijl het verwachtte dat Washington het Europese grondgebied zou verdedigen. Het kon flirten met Moskou omdat de gevolgen van een mislukking uiteindelijk door iemand anders zouden worden opgevangen.
Europa had de meest fundamentele verantwoordelijkheid van soevereiniteit uitbesteed: het vermogen om zichzelf te verdedigen.
Het einde van de strategische onschuld
De oorlog in Oekraïne heeft aangetoond dat Europa haar overleving niet voor onbepaalde tijd kan uitbesteden.
De Verenigde Staten blijven onmisbaar voor de Europese veiligheid. Maar Amerikaanse politieke prioriteiten kunnen veranderen. Amerikaanse kiezers kunnen minder bereid zijn om de financiële en militaire last van de Europese defensie te dragen. Washington zal steeds vaker verwachten dat Europa de primaire verantwoordelijkheid voor de eigen regio op zich neemt.
Dit moet niet worden geïnterpreteerd als een reden om de trans-Atlantische alliantie te verlaten. Het is een reden om de alliantie geloofwaardiger te maken.
Een sterkere Europese pijler binnen de NAVO zou de Verenigde Staten niet verzwakken. Het zou de westerse alliantie versterken door van Europa een capabelere partner te maken in plaats van een permanente afhankelijke.
De centrale vraag is niet langer of Europa de voorkeur geeft aan vrede boven confrontatie. Ieder weldenkend mens verkiest vrede.
De vraag is of Europa bereid is de prijs te betalen voor het behoud van de vrede.
Vrede wordt niet in stand gehouden door verklaringen. Zij wordt in stand gehouden door militaire capaciteit, politieke vastberadenheid, economische veerkracht en het geloofwaardige vermogen om kosten op te leggen aan degenen die grenzen met geweld willen veranderen.
Wat een nieuwe Koude Oorlog-economie betekent
Het betreden van een nieuwe Koude Oorlog-economie betekent niet het afschaffen van het kapitalisme of het transformeren van elke Europese samenleving in een permanent militair kamp.
Het betekent erkennen dat bepaalde sectoren strategisch zijn en niet uitsluitend kunnen worden beheerst door kortetermijnefficiëntie of de laagst mogelijke prijs.
Europa moet haar capaciteit heropbouwen en beschermen op het gebied van:
- defensieproductie en munitiefabricage;
- energieopwekking, -opslag en -distributie;
- halfgeleiders en geavanceerde elektronica;
- telecommunicatie en veilige digitale infrastructuur;
- cyberbeveiliging en satellietsystemen;
- transport en logistiek;
- kritieke mineralen en industriële toeleveringsketens;
- civiele bescherming en voorbereiding op noodsituaties.
Een fabriek die artilleriegranaten produceert, een bedrijf dat communicatienetwerken beveiligd en een energiesysteem dat bestand is tegen verstoringen zijn niet louter commerciële activa. Het zijn componenten van de nationale en Europese veiligheid.
Hetzelfde geldt voor de publieke opinie.
Een samenleving die verlamd kan worden door desinformatie, politieke manipulatie of angst is strategisch kwetsbaar, zelfs als zij over geavanceerde wapens beschikt. Democratieën moeten niet alleen hun grenzen verdedigen, maar ook hun informatieruimte en het institutionele vertrouwen.
De mentaliteit die Europa moet herwinnen
De belangrijkste verandering is psychologisch.
Europa moet ophouden defensie te zien als een onaangename kostenpost die kan worden uitgesteld zodra de budgetten krap worden. Het moet ophouden militaire paraatheid te behandelen als een beschamend overblijfsel uit het verleden. Het moet ophouden ervan uit te gaan dat economische relaties automatisch oorlog zullen voorkomen.
De bevolkingen van westerse landen moeten begrijpen dat vrijheid exploitatiekosten heeft.
Veerkrachtige energiesystemen kosten meer dan afhankelijkheid van een autoritaire leverancier. Veilige technologie kan meer kosten dan kwetsbare technologie. Binnenlandse defensieproductie kan meer kosten dan het importeren van wapens wanneer dat uitkomt. Het onderhouden van getrainde reserves en militaire infrastructuur kan verspillend lijken — totdat ze dringend nodig zijn.
De generatie van de Koude Oorlog begreep deze realiteit. Zij wist dat afschrikking permanente inspanning vereiste. Zij wist dat de Sovjet-Unie niet simpelweg getransformeerd kon worden door goede wil en commerciële uitwisselingen. Zij wist dat de verdediging van de democratie instellingen, geld, industriële capaciteit en collectieve discipline vereiste.
Europa is die lessen vergeten omdat iemand anders de last droeg.
We kozen voor comfort
Het zou gemakkelijk zijn om te zeggen dat Europa simpelweg door Moskou werd misleid. Dat zou onvolledig zijn.
Rusland maakte misbruik van de Europese zwakheden, maar Europa koos ook voor die zwakheden.
Europese regeringen kozen voor goedkope energie boven strategische onafhankelijkheid. Ze kozen voor commercieel optimisme boven geopolitieke analyse. Ze kozen voor lagere defensie-uitgaven boven paraatheid. Ze kozen voor de illusie van post-nationale vrede boven het harde werk van machtsbehoud.
Het probleem was niet simpelweg dat Vladimir Poetin Europa verkeerd begreep.
Het probleem was dat Europa zichzelf verkeerd begreep.
Het geloofde dat zijn welvaart het immuun maakte voor de geschiedenis. Het geloofde dat zijn juridische normen voldoende waren om regimes in toom te houden die die normen verwierpen. Het geloofde dat onderlinge afhankelijkheid altijd een bron van vrede was, in plaats van soms een wapen in de handen van een tegenstander.
Dat tijdperk is voorbij.
Een vrij Europa moet zich gedragen als een macht
Europa hoeft niet militaristisch te worden. Het moet serieus worden.
Het moet zich gedragen als een politieke gemeenschap die van plan is vrij te blijven. Dat betekent Oekraïne steunen zolang als nodig is, militaire capaciteiten heropbouwen, kritieke infrastructuur beschermen, vijandige invloeden het hoofd bieden en de financiële gevolgen van strategische onafhankelijkheid accepteren.
Het doel is niet een permanente oorlog.
Het doel is om agressie te laten falen.
Het doel van Europa moet een vrede zijn waarin grenzen niet met geweld kunnen worden veranderd, autoritaire regimes democratieën niet kunnen chanteren via energie en economische afhankelijkheid, en de Verenigde Staten worden behandeld als een bondgenoot in plaats van als een permanente veiligheidsleverancier.
De Koude Oorlog eindigde omdat de vrije wereld genoeg kracht, eenheid en geduld behield om het Sovjetsysteem te overleven.
Een nieuwe confrontatie is begonnen.
Europa moet nu de mentaliteit herwinnen die de vrije wereld in staat stelde de eerste te overleven.
Europa moet ophouden zich te gedragen als een rijke markt die wacht tot anderen vechten voor haar overleving. Het moet zich gedragen als een macht die van plan is vrij te blijven.